agnieszka87

Мы! Яго!! Запусцілі!!!
Я жадала гэтага з трох год!!!!
Ён спачатку не жадаў запускацца, ён наравіў на брэючым палёце ўмазацца ў твар, але з трэцяй спробы ўсё ж нацягнуў ніць і пайшоў уверх, да сонца, якое біла ў вочы праз каляровую трапечучую тканіну крылаў, ён вырашыў, што калі падаць, то толькі ў раку, а потым яму спадабалася, ён ледзь не парваў ніць, ён кружыў вакол мяне, зрэдку спускаючыся мне на плечы вялізнай птушкай, і нават тады, калі мы запіхвалі яго назад у пакет, белая бахрама на яго крылах трымцела ад нецярпення – яму хацелася назад у неба.
Яшчэ, яшчэ, яшчэ жадаю...